Eindelijk thuis

van de cover van Eindelijk thuis. Alle illustraties zijn van Nico Dijkshoorn zelf.

Nico Dijkshoorn is columnist bij de Libelle. Ik moest dat even laten bezinken. De sprong naar Libelle is toch een beetje van ongezien de tyfus naar Jeroen-poep-aan-je-schoen. Zou dat wel goed gaan? Nee, dat gaat fantastisch. Eindelijk Thuis is een bundel van deze columns.

Ergens in het eerste decennium heb ik eens een ernstig zieke dame een column van Dijkshoorn voorgelezen. Het ging over een soort boekenbal voor columnisten. Als de aanwezigen zien dat ook clown Bassie er rondloopt alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, staat bij het columnistengilde het schuim op de mond en gaan ze de clown te lijf. Een doodsbange Bassie doet een uiterste poging het vege lijf te redden.

Bassie is een columnissie!

Wat volgde was minutenlang schaterlachen – af en toe onderbroken door een stevige hoestpartij – van de patiënt. Doorgaan met voorlezen was zinloos, maar ik was meer dan tevreden met het resultaat. Ze was even meer dan alleen maar ziek. Tot aan haar dood zou "Bassie is een columnissie" regelmatig terugkomen als running gag en elke keer leverde dat bij die lieverd op zijn minst een glimlach op. Ik ben Nico Dijkshoorn tot de dag van vandaag dankbaar voor die column.

De Libelle-columns die samengevoegd zijn in de bundel Eindelijk Thuis bevat iets minder dijenkletsers. Vaak is het het type humor dat voortkomt uit (verwerkt) verdriet. Dijkshoorn schrijft vaak over het berouw die hij voelt ten opzichte van zijn overleden ouders. Deze columns zijn een mooi verlengstuk van het boek over zijn vader (Nooit ziek geweest) en zijn moeder (Ooit gelukkig).

Er zijn ook lichtere onderwerpen als elektrische huishoudelijke apparaten, opgezette dieren, bruine jassen en niet te vergeten de Nico Dijkshoorn tosti. Ik heb hem thuis gemaakt en ik durf wel te zeggen dat het een doorslaand succes was. Een geweldige snack bij een literaire lunch.

Een enkele keer geeft Dijkshoorn zijn lezeressen een tip voor een leuk middagje uit. Bijvoorbeeld een amateur wedstrijd tussen veteranen.

Vijf minuten na aanvang ligt er opeens iemand midden op het veld. Gezwaai met de arm, net als op televisie.
En dan het allermooiste moment van de dag: de man die de ballen naar het veld droeg, sprint naar de geblesseerde speler en duwt hem een ijskoude spons vol water in het kruis. Daarna kan hij opeens weer lopen. Belooft u mij dat u dan even uw duim omhoogdoet?
Daar kan die man weer een week op vooruit.

Nico Dijkshoorn heeft zijn unieke stijl van schrijven en dito manier van kijken naar de wereld behouden. In Eindelijk thuis laat hij zien open te kunnen reflecteren en heel veel empathisch vermogen te hebben.

Het besef hoe bijzonder iemand was nu die er niet meer is, en daardoor de overgebleven dierbaren bewuster gaan waarderen, is iets waar we bijna allemaal op latere leeftijd mee te maken krijgen. Ik in ieder geval wel. En ja, er valt ook heel veel te lachen. Bovendien zijn de illustraties ook van de hand van Dijkshoorn, hartstikke leuk.

Intussen lees ik regelmatig stukjes uit Eindelijk thuis voor aan mijn vrouw, collega's en patiënten. De lach komt nog steeds, maar deze keer is het een lach van herkenning.

Eindelijk thuis is een juweel van een bundel dat iedereen moet (voor)lezen.

Nico, als je dit leest, is het een idee om een wekelijkse strip voor de Libelle te maken? Niek Tan en de kinderen. Ik zie het helemaal zitten.

4 gedachten over “Eindelijk thuis”

  1. Hoi.
    Dijkshoorn heb ik altijd al leuk gevonden. Na deze recensie wil ik meer weten van zijn werk om nog meer te lachen.
    Dolf….bedankt voor de inspiratie.

  2. Pingback: De gloriedagen van Walter Gom - Dolf vindt er ook iets van

  3. Pingback: Je moet opschrijven dat hier niets gebeurd - Dolf vindt er ook iets van

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven