De moordmachine

Na afgerekend te hebben met Attal Mallagate "De Plaag", gaat Kirth Gersen in het tweede deel van De duivelsprinsen op jacht naar Kokor Hekkus. De lezer maakt kennis met een bijzonder soort bemiddeling, een planeet die technologisch hopeloos achterop is geraakt, en ontdekt dat deze onbevreesde held zowel een begaafd ingenieur als een getalenteerd graficus is.
Aan het begin van het verhaal leren we dat Kirth Gersen in loondienst is als wezel, een premiejager die op jacht gaat naar misdadigers in De Zelfkant, het wetteloze deel van de Melkweg. Hoewel de verdiensten welkom zijn, is het voor Kirth Gersen vooral een middel om de vijf Duivelsprinsen op te sporen. Deze vijf zijn verantwoordelijk voor de overval op zijn thuisplaneet Fraaibergen, waarbij zijn complete familie omkwam en de rest als slaaf werd verhandeld.
Kokor Hekkus
Gersen komt op het spoor van een voormalige zakenman die nu voor Kokor Hekkus lijkt te werken. Hij vindt de man, ene mr. Hoskins, vrij snel. Maar voordat hij hem kan ondervragen, wordt Hoskins doodgeschoten door een trawant van Hekkus, of was het misschien Kokor Hekkus zelf?
Veel elementen die we kennen uit het eerste deel De sterrekoning, zien we ook in De moordmachine. Er is de identiteit van de duivelsprins die geheim is en dus probeert Kirth Gersen ook bij Kokor Hekkus een manier te vinden om hem uit de tent te lokken en zich bekend te maken. Er is de mythische planeet die in dit geval deels ontworpen lijkt te zijn door de Beierse koning Ludwig II. Kirth Gersen maakt opnieuw een enkele fout die hem in grote problemen brengt. En uiteraard is er een schone die dame gered moet worden.
Interwissel
Wat nieuw is, is de Interwissel. Dat klinkt als een plek waar je buitenlandse valuta kan halen, maar in werkelijkheid is het een organisatie dat als intermediair optreedt tussen ontvoerders en degene die het losgeld moeten betalen. De Interwissel treedt niet alleen op als intermediair, maar huisvest de ontvoerden ook in een complex dat als half gevangenis, half vakantieoord is ingericht.
Ook anderen mogen het bedrag betalen om de persoon vrij te krijgen. Het vervelende is wel dat deze anderen voornamelijk slavenhandelaren zijn.
De Interwissel speelt een cruciale rol in deze roman. Ik vind het ook een van de hoogtepunten. Een mooie vondst van de schrijver.
Kirth Gersen
Er is weinig ruimte voor groei van het karakter van Kirth Gersen. In De sterrekoning was daar meer ruimte en ook noodzaak voor. Daar leerden we het karakter van Kirth Gersen begrijpen door de flashbacks met zijn grootvader. Nu zien we Gersen vooral door de ogen van anderen, die vaak net zo bang voor hem zijn als voor Kokor Hekkus. Toch vind ik het wat mager. We leren bijvoorbeeld pas bij een afscheid dat hij zich aan bepaalde mensen heeft gehecht, terwijl daarvoor daar niets over te lezen is.
Waar Jack Vance veel meer tijd en moeite in heeft gestoken, is het beschrijven van de gevechten en dat heeft hij prima gedaan. En er zijn een aantal personages die best aardig zijn uitgewerkt.
Scooby Doo
En toch vind ik De moordmachine minder dan het eerste deel. Dat zit hem nogmaals in het gebrek aan karakterontwikkeling, daarnaast zijn er een aantal plotwendingen die op mij weinig geloofwaardig overkomen. Bijvoorbeeld wordt er een enorme hoeveelheid geld vervalst op een plek waar dat schier onmogelijk zou moeten zijn.
Daarnaast is de stap van ongepolijste SF naar planeet Neuschwanstein voor mij wat te groot. En dan is er de ontmaskering van Kokor Hekkus. Erg verrassend, maar ook wel erg Scooby-Doo. Misschien had Jack Vance er verstandig aan gedaan om deze roman niet zo snel na De sterrekoning te schrijven. Beide boeken verschenen in 1964.
Daarmee is niet gezegd dat ik mij niet heb vermaakt met De moordmachine. Het is bij vlagen enorm spannend, vermakelijk, of allebei. Het is dus zeker niet zo dat ik het bij deze duivelsprins laat.
Het volgende deel in de serie is getiteld Het paleis van de liefde. Onheilspellend.
Tenslotte nog een groot compliment aan het adres van de uitgever. Spatterlight spant zich niet alleen in om de boeken opnieuw te vertalen, maar laten ook illustraties maken die duidelijk geïnspireerd zijn door de roman in plaats van er een dertien-in-een-dozijnillustratie voor te gebruiken. Hulde!

Pingback: Het paleis van de liefde - Dolf vindt er ook iets van