De duistere kant

De duistere kant is het tweede deel van de Exmoor-trilogie. Het eerste deel, Rusteloos land, was het debuut van auteur Belinda Bauer, wat haar prompt de CWA Gold Dagger Award opleverde. Logisch dat de verwachtingen voor de opvolger hoog waren.
"Zou jij een moordenaar herkennen als je hem in de ogen zou kijken?"
Waarom Rusteloos land zo'n enorm succes was, laat zich raden. Alleen al het kennismaken met de plot was voor veel mensen genoeg om het te willen lezen. De jongen Steven Lamb graaft het heidegebied van Exmoor af op zoek naar zijn vermoorde oom. Dit gegeven maakte het boek al de moeite waard om te lezen. Dan waren er de prachtige uitgewerkte karakters waarbij zelfs seriemoordenaar van kinderen (waaronder de oom van Steven) Arnold Avery meer is dan alleen maar inslecht. En dan is er nog de buitengewoon spannende briefwisseling tussen Steven en Avery.
Ik vind het een geweldige roman, zoals te lezen is in mijn recensie.
De plot
Margaret Priddy was een levenslustige vrouw, tot zij van haar paard viel en volledig verlamd raakte. Een leven van bedlegerigheid en afhankelijkheid volgde, totdat een man een kussen op haar gezicht drukte en pas stopte lang nadat Margaret was gestopt met adem halen.
Agent Jonas Holly is politieman in het plaatsje Shipcott. Herstel, de enige politieman in het plaatsje Shipcott. Dorpsgenoten kijken daarom naar Jonas om uit te vinden wie verantwoordelijk is voor de dood van mevrouw Priddy.
Het probleem is dat Jonas niet bevoegd is om het onderzoek te doen. Die verantwoordelijkheid ligt bij de uitermate onsympathieke rechercheur John Marvel, die weinig op heeft met Shipcott en nog minder met hun enige politieagent.
En dan is er nog Lucy, de liefde van Jonas' leven. Zij wordt thuis beetje bij beetje verkruimd door een monster dat multiple sclerose heet.
Niet dat dat bij iedereen in Shipcott tot begrip leidt voor de arme Jonas. Hij vindt zelfs een anoniem briefje achter de ruitenwisser van zijn Range Rover: "Ben jij nou een politieagent?".
Stroeve start
Het moet gezegd worden: de start van 'De duistere kant' is minder intrigerend in vergelijking met zijn voorganger, om niet te zeggen een beetje saai. Waarschijnlijk heeft Bauer in dit deel de gemeenschap willen laten zien toen het nog relatief pais en vree was. De hoofdstukken tellen ook de dagen, wat ook een voorbode is van oplopende spanning. Maar toch.
Neem alleen protagonist Jonas en antagonist Marvel. Jonas is een lieve lobbes die respect heeft voor anderen, Marvel een gemene kwal die Jonas in het bijzijn van collega's vernedert. Jonas verzorgt na het werk zijn invalide vrouw, Marvel gaat het liefst na het werk naar een nachtclub om daar bankbiljetten achter de string van een stripper te schuiven.
En dan is er ook de start met de – overigens uitstekend geschreven – moordscene en het gevoel bekruipt je dat je aan een veel te dik detectiveboek bent begonnen dat barst van de clichés.
Karakterontwikkeling
Maar uiteindelijk weet Belinda Bauer de boel vlot te trekken. Jonas blijft een lieve lobbes, toch zie je per scène dat hij meer is dan een plat personage. Bijvoorbeeld de scène waarin hij een naakte, demente vrouw die in de vrieskou buiten op een schommel zit, probeert over te halen om in zijn auto te stappen, zodat hij haar naar huis kan brengen. Jonas voelt een persoonlijke motivatie om dit te laten slagen, want het betreft de moeder van zijn beste jeugdvriend.
"'Ik heb de verwarming in de auto aanstaan en er is ook een thermosfles thee. Wat zou u ervan zeggen als we even instappen om wat warmer te worden?'
'Dat is goed' zei ze. Álleen ben ik mijn sandalen verloren in het meer.'
'Dat is geen enkel probleem mevrouw Marsh, ik zal een van mijn mannen erop uit sturen om ze te gaan zoeken. '
Er was geen meer, hij had geen mannen."
Bij John Marvel gebeurt het tegengestelde. Gaandeweg lijkt hij almaar meer kwijt te raken. Zijn laatste idealen over het politievak, het laatste beetje professionaliteit en zelfbeheersing dat hij nog heeft en wat de zaak zelf betreft, de draad. Gek genoeg verdiept dit zijn karakter. Een collega maakt de rake opmerking dat inspecteur Marvel beroepsmatig in reservetijd leeft. De controle is hij allang kwijt; het is nu nog wachten op de fout die hem zijn baan zal kosten.
En dan is er nog Exmoor zelf. Hoewel we in het eerste deel vooral kennismaken met de dorpsgemeenschap van Shipcott, speelt in de tweede helft van de roman een almaar grotere rol. Het wordt geteisterd door sneeuw en wind en Exmoor verandert in een toendra. Dit bemoeilijkt niet alleen het onderzoek; het dorp raakt ook geïsoleerd.
En dan is er ook nog de moordenaar, die almaar meer aanwezig is, zonder zichtbaar te worden.
In deze fase van de roman kon ik het boek niet meer wegleggen.
Troefkaart
Maar dan is er het einde. Lezers die dit blog chronologisch volgen, weten dat ik ook bij de vorige recensie (De gloriedagen van Walter Gom) behoorlijk kritisch was over het einde. Dus misschien ligt het aan mij.
Eerlijk is eerlijk, Belinda Bauer heeft veel informatie verwerkt in haar verhaal. Wanneer je het einde bereikt, herken je de aanwijzingen die de ontknoping al eerder hebben aangekondigd. Maar Bauer tovert een konijn uit de hoge hoed, waar ik wat moeite mee heb. Haar troefkaart is een psychiatrische aandoening waarvan ik het bestaan niet betwist, maar wel of het werkt zoals zij het in Duistere kant presenteert.
Laat ik er ook bij zeggen dat ik in geen andere recensie deze kritiek heb gelezen. Het is ook zeker niet zo dat ik het lezen van De duistere kant als verloren tijd heb ervaren. Integendeel, ik ben zeer benieuwd naar het laatste deel van de Exmoor-trilogie, Opgesloten.


Pingback: De eerlijke vinder - Dolf vindt er ook iets van