Bechamel Mucho

Dimitri Verhulst neemt ons in Bechamel Mucho mee naar een van de ultieme Europese vakantiebestemmingen, Mallorca in het hoogseizoen. Zelfs als ze op vakantie zijn, moet er bij de arme Europeanen van alles. Het moet gezellig zijn, maar ook gestructureerd. Er moet worden gevreten, gezopen en als het even kan, gesnoven. En er wordt naarstig gezocht naar escapades van seksuele aard, het liefst met een vreemde. In deze orgie van losbandige burgerlijkheid, probeert animator Alex zich staande te houden, maar wordt vooral op waarde geschat als hij er bij gaat liggen.
In de laatste sprint naar het nieuwe jaar lijkt er geen ontkomen aan. De kerstmanie. Schuilen kan nog wel, met een verhalenbundel die zich in een andere tijd en op een andere plaats afspeelt. Dat het ons naar een ander neoliberaal happy hour brengt, moeten we maar voor lief nemen. Eerlijk gezegd houd ik wel van verhalen over vakanties die scheef lopen. Wat dat betreft is Nooit ziek geweest van Nico Dijkshoorn ook een aanrader.
In de zomer zijn het de zuidelijke vakantiebestemmingen waar de hardwerkende burger zich onbeschaamd in het hedonisme kan storten. All you can eat, all you can drink, all you can etc. Het bezoedelde vernislaagje van vredelievendheid en naastenliefde waar we tijdens de kerst nog zo amechtig aan vasthouden, is hier niet van node. Dat heeft Mallorca dan weer voor op Betlehem.
Over de Auteur
Dimitri Verhulst, geboren op 2 oktober 1972 in Aalst, België, is een invloedrijke Vlaamse schrijver, dichter en programmamaker.
Verhulst studeerde Germaanse filologie en kunstgeschiedenis, maar stopte om zich volledig aan het schrijven te wijden. Zijn doorbraak kwam in 2006 met de autobiografische roman De helaasheid der dingen, die zijn jeugd in Aalst beschrijft en later werd verfilmd. Verhulst staat bekend om zijn rauwe, groteske stijl en het geven van een stem aan de marges van de samenleving. Hij heeft verschillende prijzen gewonnen, waaronder de Libris Literatuurprijs en de Gouden Uil Publieksprijs, en zijn werk is in meer dan twintig talen vertaald.
Alex
Alex is een kaasmaker met ambitie. Hij brengt een kaas op de markt van een tot nu toe ongebruikte melksoort, moedermelk met de merknaam Tet.
Aanvankelijk loopt zijn businessplan zoals gepland en zijn kaasjes vinden hun weg naar de betere restaurants, delicatessenzaken en fromageriën, maar het Tet-offensief in Vlaanderen stopt abrupt met het Russisch offensief in Oekraïne. Al snel kan Alex zijn energierekening niet meer betalen en gaat failliet. Hij raakt alles kwijt: zijn bedrijf, zijn huis en zijn vrouw.
Alex vindt onderdak bij Peggy Pils, de kastelein van zijn oude stamkroeg. Aanvankelijk neemt ze hem in huis alsof hij een zwerfkatje is, maar alras blijkt Peggy hem meer en meer te zien als stoeipoes en zelfs als partner. Dit stopt zodra Alex met het nieuws komt dat hij aan de slag kan in Mallorca. Hij wordt terstond op straat gezet. Zonder een cent op zak, probeert Alex naar zijn nieuwe bestemming te liften.
Staand langs de snelweg, met de duim omhoog, ontmoet Alex de enige engel in dit verhaal. Hij komt in de vorm van een vrachtwagenchauffeur die zich in leven houdt met fastfood en insuline.
De Clientèle
Alex ontmoet op Mallorca meerdere vrouwen. Ik belicht er drie.
Elma zou er niet over peinzen om naar Mallorca af te reizen, ware het niet dat ze net weduwe is geworden. Haar ogenschijnlijk kerngezonde en door en door "gevitaminiseerde" echtgenoot is plotseling overleden en nu trekt ze geen leerzame stedentrips meer. Ze zou er bovendien wat geluk kunnen ervaren, iets wat in deze fase van het rouwproces wat haar betreft uit den boze is.
Luiheid en leegte is wat Elma zoekt. Eenmaal in de armen van Alex slaagt ze daar zeker voor de helft in.
Zoja is niet op vakantie. Zoja is gevlucht voor de oorlog in Oekraïne. Haar man is daar nog aan het front. Ze heeft geen idee of hij dood of levend is. En als hij niet met een buik vol granaatscherven in een smerig lazaret ligt, wat zou hij dan doen? Zou hij zich vergrijpen aan andere vrouwen? Is dat iets wat je kan vragen als de oorlog voorbij is? Natuurlijk niet! Maar zit zij niet net zo goed in een oorlogssituatie? Natuurlijk wel! Met deze logica in het achterhoofd weet Zoja Alex snel te vinden.
Het gezin van Mireille gaan ieder jaar naar hetzelfde hotel. Zij doet dat nog met veel plezier. Maar haar dochter is er klaar mee. Van een enthousiast kind dat hartverscheurend huilde als ze terug naar huis moesten, was ze veranderd in een mokkende puber die met haar smartphone al haar bekende socialmediakanalen volplempte met mededelingen als "ik verveel me dood hier #kutvakantie".
Haar man wil de volgende keer liever een interessanter bestemming, maar vermaakt zich met het volgen van een WK voetbal. Voor dochter en echtgenote heeft hij geen oog. Intussen schreit Mireille zilte tranen tijdens een workshop paëlla maken. Maar als ze Alex ziet weet ze: de lippenstift gaat op en de trouwring gaat af.
Kus me veel
De opmerkzame Hebban-user Pirayaani meldde dat de titel Bechamel Mucho spottend verwijst naar het liedje Besame mucho ("Kus me veel"). Verder is zij/hij niet erg onder de indruk:
"Personages noch verhaal noch thema kennen diepgang, het ontbreekt aan uitwerking en afwerking. Hierdoor maakt de roman geen indruk."
User Korneel ziet het anders.
"De zinloosheid smaakt wrang, maar de saus is goed gekruid."
Hebben we hier van doen met een meesterlijke afrekening van de hedendaagse consumptiemaatschappij? Is het plat pornografisch proza? Geen van tweeën. Allebei.
De beschrijvingen van seks is vaak plat en soms zo expliciet, dat ik mij kan voorstellen dat niet elke lezer zich er senang bij voelt. Tegelijkertijd merk je dat Verhulst zich verdiept heeft in zijn karakters. Waarom zijn ze daar, wat drijft hen?
Ik kan mij niet voorstellen dat Verhulst deze verhalen heeft geschreven met als doel kritiek op de consumptiemaatschappij te leveren. Het is ook een beetje makkelijk om af te geven op mensen die plezier zoeken in vakantiebestemmingen zoals Mallorca, of even lekker doorzakken tijdens een concert van De Toppers. Bovendien maken alle personages zelf afwegingen en keuzes. Ze zijn meer dan willoze slachtoffers van de neoliberale ratrace.
Nee, Verhulst lijkt meer op zoek naar het antwoord op de vraag hoe sommige mensen op een punt in hun leven komen waar de zoektocht naar geluk en zingeving wordt ingeruild voor foerageren naar instant bevrediging.
Bechamel Mucho is eerst en vooral een bundel met mooie karakterschetsen van intelligente mensen die bizarre keuzes maken. En dat allemaal verpakt in schitterende taal en veel humor. Ik heb het met enorm veel plezier gelezen.
In de wereld van Bechamel Mucho balanceren we allemaal op de rand van de goot. Juist als het goed gaat, is de kans het grootst erin te kukelen.
"Succes hebben is de eerste stap naar succes gehad hebben."
Bechamel Mucho is verkrijgbaar als paperback en E-book.

Vinexvrouwen
⭐ Beoordeling: [80/100]

Fourageren naar instant bevrediging.
Ik wil het boek NU gelezen hebben.
Gr. Ger
Pingback: Camping -